Όχι ρε πούστη!

Ανέκραξα.

Μα τι να πω...

Μικρή σαν ήμουν δεν πέθαιναν τα είδωλα (ή κι αν πέθαιναν καρφί δεν μου καιγόταν, μηδέ βελόνα).

Τώρα τους βλέπω ν' αποχωρούν κι ανησυχώ μήπως πλησιάσει η σειρά μου.

Ρε αγόρι μου. Ήταν ανάγκη να τα σκατώσεις και να φύγεις έτσι; Ψυχή μου έλεος. Rest in peace -μπορείς να πεις και at last από την άποψη της λύτρωσης ή ακόμα και...

beat it στη χώρα του Ποτέ Ποτέ! Τα φιλιά μου.

Ένα κορίτσι γάτα

Γυρνώντας από βόλτα στην ακρόπολη, με τη δροσιά στους ώμους και το γλυκό άρωμα του μαρμάρου στο νου...

... ανακαλώ γατίσιες συνουσίες.

Χα!

Προχθές λοιπόν αφού καλοτάισα τις γάτες μου, στάθηκα πίσω απ' την κουρτίνα του παραθύρου να τις χαζέψω.

Ο γάτος στη μαντρούλα λιαζόταν ήσυχος και σοβαρός.

Η μικρή αφού έφαγε τον άμπακο τον πλησίασε νωχελικά... ναι ρε νωχελικά, κατάλαβες εξελίσσεται σε love story η ποστάρα.

Στέκεται το λοιπόν απέναντι του και γλείφεται μια στο πόδι, μια την κοιλιά και μια τα μπούτια -ώπα (;). Τον κοιτά πού και πού -δεν της πολυδίνει σημασία- γουργουρίζει η Αλίκη, αυτός ψύχραιμος. Γουργουρίζει πιο δυνατά.

Αχ νάζι μου.

Πλησιάζει πιο πολύ. Και μριάουρρρ, νιαρ νιαρ. Τον κοιτάζει πολύ επίμονα με κόκκινο κραγιόν και βλεφαρίδα. Αρχίζει να τρίβεται στα κάγκελα της μάντρας, έντονα και προκλητικά.

Γουργουργουρ.

Out of the blue σηκώνεται αυτός, χοροπηδά καταπάνω της και τη γραπώνει απ' το σβέρκο δυνατά.

Χα!

Με τη δαγκωνιά στο λαιμό παραλύει το μικρό και παραδίνεται. Αυτός τρίβεται πάνω της. Μπορεί να υπάρξουν μια, δυο υποψίες απομάκρυνσης από μέρους της αλλά εκείνος επιμένει.

Κι αν του ξεφύγει αυτός την περιμένει βαρύς, διότι νιαουριστή θα γυρίσει πάλι με την ουρά πέρααα δώθεεε. Επανάληψη στην επανάληψη βρίσκει και την κατάλληλη στάση ο τυπάκλας, κι επέρχεται η διείσδυση.

Δυο δευτερόλεπτα, τρία;

Εκσπερμάτωση ρε!

Πατάει μια τσιρίδα η γάτα. Έσπασε η καρδιά μου. Ψόφησε το δυστυχισμένο στον πόνο -διότι οι θηλυκές πονούν πολύ μετά την εκσπερμάτωση, γι' αυτό συμπεριφέρονται επιθετικά προς τους αρσένικους με τη λήξη της πράξης. Μάθημα ζωολογίας βρε, αχ βρε.

Βαρελάκι δέκα λεπτά η καημένη βογγώντας. Αυτός την κοιτούσε παράμερα. Αφού μπόρεσε να σταθεί στα ποδαράκια της, μετά βίας κιόλας, την πλησίασε για δεύτερο γύρο. Χα! Αλλά πού... κόντεψε να τον αποκεφαλίσει. Επιχείρησε λίγο να γλείψει το αιδοίο της (επίπεδο αυτό το μπλογκ πια) μήπως κι ανακουφιστεί, κι ως χεσμένη αποχώρησε στις κρυψώνες της.

Τώρα αν κρίνω από τα ουρλιαχτά της νύχτας, γυρίσαμε και σίκουελ στο porn-cat (σαν να λεμε κιτ-κατ; αποτυχημένο χοχο).

Όταν λοιπόν, κουκλιά μου, ακούμε για γυναίκες-γάτες... καταλάβαμε; Ναι, είναι οι γοητευτικές, έξυπνες, δυναμικές, τσαχπίνες. Πππρρρρ, μη χέσω! Δίνουμε νέους ορισμούς εδώ:

Είναι εκείνες π' αναζητούν τους άντρες που στον έρωτα θα τις πληγώσουν -και γουργουρίζοντας επιμένουν. Γαμώτο κατέληξα σε ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ πάλι -δοξάστε με!

Σκέψεις του αίματοθ

Η αδυναμία μου στο "Ματωμένο Γάμο" του Λόρκα μάλλον γνωστή, μ;

Ένα story σχεδόν γελοίο, ίσως κι αστείο, common για κλαψοταινίες Ξάνθου Νικολόπουλου.

Όμως.

Η ποίηση που μεταμορφώνει. Εχ.

Που απογειώνει τους διαλόγους και τις εκ βαθέων ανασυρμένες προσωπικότητες των χαρακτήρων. Η καρδιά του ανθρώπου, μεγαλειώδης και σύνθετη στις εκφάνσεις της -ανεξαρτήτως εποχής, συνθηκών και κοινωνικών δεδομένων/περιορισμών.

Κι η τελευταία σκηνή, ο μονόλογος της μάνας... supercalifragilisticexpialidocious με την επιλογή της λέξης διόλου τυχαία. Η αλήθεια της ανθρώπινης ψυχής γραμμένη σε στίχους. Κόκκινα λουλούδια και λίγο φως.

Σε μια στιγμή ποιοι θα προσδώσουν στο λόγο του Φεντερίκο την σάρκα του και τα οστά του;

Ο Γκάτσος στην απόδοση.

Ο Χατζιδάκις στη μουσική.

Η Παξινού στο πετσί της μάνας (φυσικά εκείνη -διότι εκείνη μόνον κατάφερε να απογειώσει το ρόλο θεοποιώντας τη φιγούρα της "χαροκαμένης μάνας", μια τρυφερή Παναγιά σπασμένη μα και Παντοκράτωρ ενός κόσμου σκοτεινού και από πικρία δακρυσμένου). Δυο νεαρές Ελληνίδες, όμορφες μελαχρινές γυναίκες, που θυμίζουν λίγο πρόσωπα ισπανικά, στολισμένα τη δαντέλα. Μια γραία καμπουριαστή να τραγουδά... τώρααα νυφούλα μου χρυσή. Τα φλογερά μάτια ενός καβαλάρη -στο φόντο του παραμυθιού. Κι ένα μικρό, μικρό μαχαίρι.

End of scene.

ps. Θα ήθελα ν΄αναφερθώ στις αποτυχημένες αποδόσεις του έργου (βλ. Μέμο Μπεγνή σε πρωταγωνιστικό ρόλο, απόλυτο το αίσχος χαρωπό με περούκα και κραγιόν) αλλά ντρέπομαι μην σπιλωθεί το μεγαλείο των παραπάνω δημιουργών, mate.)

Είμαι μεγκάλο Έλληνα

Βγάζει μάτι που αναβαφτίζεται γιόγιο... Ο Αλέξανδρος στην πρώτη θέση (προσπερνώ το Μέγας λόγω οικειότητος χαααα) just to shout out loud:

ΝΑΙ ΡΕ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΝΑΙ, ΤΟ ΕΔΕΙΞΕ ΣΤΟ ΣΚΑΪ! NOW KISS MY ASS FYROM!!

ps. ποιανού του λείπουν τα κατοστάρικα με τον λεβέντη απάνω; anyone? anyone? αααα παιδικές αναμνήσεις και δραχμοέρωτες.

ps.2 και ζειζειζειζειζειζει...

ps.3 σκάσε γοργόνα.

Stop using google

... διότι μερικές απορίες δεν στις λύνει ούτε ο θεός.

"ΠΩΣ ΜΕΤΡΑΜΕ ΤΟ ΠΕΟΣ"

"πεος ναπολεοντα"

"ξεπαρθένιασμα αντρα"

"ο κολπος διαδεχεται το πεος"

1. Με το μοιρογνωμόνιο αγάπη μου, σύνελθε.
2. Ο κοντός με τη γραβάτα κι αναστέναξε το waterloo.
3. Με το χέρι. Don't even consider sex with a human being.
4. Ναι οκ. Κι εσύ με το χέρι.

Update: "Η προσευχη του σκουληκιου" -no comments.

MyAvatart

Τρώγοντας μια γκοφρέτα σκέφτομαι... (πώς και κάθε μου βαθύ -σκάστε- συλλογισμό συνοδεύει φαγοπότι -wonder που δεν είμαι φάλαινα by now -είπα σκάστε)

Άνθρωποι ok.

Είμαστε πίθηκοι with a better haircut, δεκτό -esp. μετά από δυνατό hangover απλώς σκατά πάνω σε πόδια.

Yet when it comes to art... what? Why? Και when -δεν κολλάει, απλώς να ολοκληρωθεί το τρίπτυχο των ερωτήσεων χοχο, a pirate's life for me!

Κι είχα γράψει παλιότερα:

"[Ο καλλιτέχνης] απλά χτίζει καθρέφτες και κοιτά. Κοιτά την επέκταση του εγώ του, την διεύρυνση του ατομικού του πεδίου. Νιώθει να τον κατακλύζει η ανωτερότητα, η θέωση (ως εννοεί ο ναρκισσισμός κι όχι η θρησκεία)."

"... παρατηρούμε την τάση να υιοθετούν τα άτομα δημιουργίες και να τις αγαπούν. [...] μμμ, πως οι μεν καλλιτέχνες είναι ήλιοι κι οι δε φεγγάρια. Όπως και να 'χει στην τελική όλοι λάμπουμε σαν νιώθουμε το φως."

Oh, some bad writing there missy! Κι όμως η πριγκιπέσσα έχω δίκιο, ω ναι, χτίζει καθρέφτες... για να κοιτάξει, να κοιταχτεί, να διευρυνθεί.

Και στην τελική νιώθουμε το φως.

Έπειτα όμως μου φωνασκούν σκέψεις τύπου, ποια είναι η γλώσσα της ποιήσεως: Η ελληνική! Αλλά πάλι art speaks no language -ίχνη φωτός ή ας πούμε χρυσού θα βρεθούν στα βαρβαρικά also (ούτε παιδί της χρυσής αυγής, baby Jane). Οπότε τέχνη ανεξαρτήτως υλικού, κοινού, εποχής, μια αίσθηση μόνη, απαλή στην κάρα του ποιητή.

Συνεχίζω -έχω καιρό να διαβάσω Έλιοτ, σχεδόν ξεχασμένο τον είχα -μου μισομένει μονάχα ένας στίχος, the streetlamp sputtered, the streetlamp muttered, the streetlamp said, τι said η λάμπα δεν θυμάμαι -μα ταύτισα το ποίημα με την φωνή της Streisand, every streetlamp seems to beat a fatalistic warning λαλαλα (women, τι να πεις)... Θυμήθηκα σήμερα τον στριμμένο, πέφτοντας πάνω στο quote:

"Poetry is not a turning loose of emotion, but an escape from emotion; it is not the expression of personality, but an escape from personality. But, of course, only those who have personality and emotions know what it means to want to escape from these things."

So true. Διότι η λειτουργία της τέχνης διαλύεται σε παρακλάδια που ορίζει κάθε καλλιτέχνης για τον εαυτό του. Απόδραση ρε. Ωσάν αφόδευση, intense. Φτύνεις ό,τι σε πνίγει, then discard την υλοποίηση. Art is beautiful in mysterious (funny) ways, μ;

Μάνα μου Ελλάς άκου

Μεγάλη βδομάδα away... Hurts, μ;

Καίγομαι, πανέμορφη Ελληνίδα μου, Σωτηρία.

Με πορτοκαλένια και χρυσά λουλούδια, εαρινή διάθεση, θολή... μπουζούκι κι αργιλέ αυτή τη στιγμή -καθόλα ελληνική και γλυκιά. Εδώ.

Μια τσικνοπέμπτη

... πέρασε κι ούτε να τσικνίσεις δεν μπορείς σαν άνθρωπος σε τούτη 'δω τη χώρα.

Ένιγουέι να ουμε dear diary,

Τα νύχια μου θα φτιάξω κι έπειτα θα κοιμηθώ. Έχει -λέει- σε σινεμά nearby τη βδομάδα αυτή greek film festival τύπου χαίρω πολύ αλλά δε θα πάρω: δυο-τρεις σύγχρονες μα εντελώς παρακμιακές ταινίες που (θαρρώ) αποτυχημένα θίγουν την "εισχωρή" (όπως θα λεγε ένας Φουσέκης!) των Αλβανών μεταναστών στην ελληνική κοινωνία κι άλλες δυο, τρεις του Κακογιάννη που 'νταξει, στη μια η Χέμπορν, στην άλλη το κοριτσάκι που (δεν) έπαιξε την Ιφιγένεια... Βρε! δε βάζατε καμιά Βασιλειάδου να γελάσει το χείλι μας 'δω πάνω στη ξενιτιά;!

Κατά τα άλλα περάσαμε έναν ψόφο τρομερό, μα ευτυχώς τα τελευταία μερόνυχτα γλύκανε κάπως καιιιιιι σήμερα πήρα είδηση το φρούτο που λέει τον καιρό στο σταρ. Πού πας, Πετρούλα, ξεβράκωτη στα αγγούρια -πάει το έριξα το επίπεδο.

Κι έτσι με κατεβασμένο το επίπεδο, πιάνω ένα ζαχαρί μανό. Άντε 'νύχτα!

Τις μέρες αυτές

... τις άσπρες.

Κι όταν δυο άνθρωποι δεν έχουν κάτι να πουν, συζητούν για το καιρό. Χιονίζει λοιπόν. Κι είναι μια νιφάδα ναααααααα... σαν καρύδι. Κι άλλοτε το στρώνει κάμποσο, άλλοτε λίγο. Αν πείτε coollll, θα σας απαντήσω χέστηκα :p


Και σας καληνυχτώ με μια ταινία... Phantom of the Paradise, Brian DePalma -μ' ενθουσίασε κι είχα καιρό! Εξαιρετική στο είδος της κι ο Λουμίδης στους καφέδες. Τυπάκλας ο DePalma κι εδώ σε hugeeeeee κέφια. Κριτική ταινίας ή τηλεγράφημα; STOP. Whatever χοχο. STOP.

Άντε cu :)

Μπάφιασα

Με τα έργα που υμνούν το γένος των Εβραίων και θρηνούν για το ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ και τον δεύτερο Μεγάλο.

Κι άλλοι λαοί (including us) πληγιάστηκαν ως να φανεί το κόκαλο αλλά δεν υστερίζουν μέσω τέχνης.

Δηλαδή οι Παλαιστήνιοι θα σαρώνανε τις Χρυσές Σφαίρες αν γύριζαν τώρα τα πάθια τους ταινία; Άντε ρε...