MyAvatart

Τρώγοντας μια γκοφρέτα σκέφτομαι... (πώς και κάθε μου βαθύ -σκάστε- συλλογισμό συνοδεύει φαγοπότι -wonder που δεν είμαι φάλαινα by now -είπα σκάστε)

Άνθρωποι ok.

Είμαστε πίθηκοι with a better haircut, δεκτό -esp. μετά από δυνατό hangover απλώς σκατά πάνω σε πόδια.

Yet when it comes to art... what? Why? Και when -δεν κολλάει, απλώς να ολοκληρωθεί το τρίπτυχο των ερωτήσεων χοχο, a pirate's life for me!

Κι είχα γράψει παλιότερα:

"[Ο καλλιτέχνης] απλά χτίζει καθρέφτες και κοιτά. Κοιτά την επέκταση του εγώ του, την διεύρυνση του ατομικού του πεδίου. Νιώθει να τον κατακλύζει η ανωτερότητα, η θέωση (ως εννοεί ο ναρκισσισμός κι όχι η θρησκεία)."

"... παρατηρούμε την τάση να υιοθετούν τα άτομα δημιουργίες και να τις αγαπούν. [...] μμμ, πως οι μεν καλλιτέχνες είναι ήλιοι κι οι δε φεγγάρια. Όπως και να 'χει στην τελική όλοι λάμπουμε σαν νιώθουμε το φως."

Oh, some bad writing there missy! Κι όμως η πριγκιπέσσα έχω δίκιο, ω ναι, χτίζει καθρέφτες... για να κοιτάξει, να κοιταχτεί, να διευρυνθεί.

Και στην τελική νιώθουμε το φως.

Έπειτα όμως μου φωνασκούν σκέψεις τύπου, ποια είναι η γλώσσα της ποιήσεως: Η ελληνική! Αλλά πάλι art speaks no language -ίχνη φωτός ή ας πούμε χρυσού θα βρεθούν στα βαρβαρικά also (ούτε παιδί της χρυσής αυγής, baby Jane). Οπότε τέχνη ανεξαρτήτως υλικού, κοινού, εποχής, μια αίσθηση μόνη, απαλή στην κάρα του ποιητή.

Συνεχίζω -έχω καιρό να διαβάσω Έλιοτ, σχεδόν ξεχασμένο τον είχα -μου μισομένει μονάχα ένας στίχος, the streetlamp sputtered, the streetlamp muttered, the streetlamp said, τι said η λάμπα δεν θυμάμαι -μα ταύτισα το ποίημα με την φωνή της Streisand, every streetlamp seems to beat a fatalistic warning λαλαλα (women, τι να πεις)... Θυμήθηκα σήμερα τον στριμμένο, πέφτοντας πάνω στο quote:

"Poetry is not a turning loose of emotion, but an escape from emotion; it is not the expression of personality, but an escape from personality. But, of course, only those who have personality and emotions know what it means to want to escape from these things."

So true. Διότι η λειτουργία της τέχνης διαλύεται σε παρακλάδια που ορίζει κάθε καλλιτέχνης για τον εαυτό του. Απόδραση ρε. Ωσάν αφόδευση, intense. Φτύνεις ό,τι σε πνίγει, then discard την υλοποίηση. Art is beautiful in mysterious (funny) ways, μ;

Μάνα μου Ελλάς άκου

Μεγάλη βδομάδα away... Hurts, μ;

Καίγομαι, πανέμορφη Ελληνίδα μου, Σωτηρία.

Με πορτοκαλένια και χρυσά λουλούδια, εαρινή διάθεση, θολή... μπουζούκι κι αργιλέ αυτή τη στιγμή -καθόλα ελληνική και γλυκιά. Εδώ.